Ondanks het feit dat staal meestal wordt beschouwd als ruw en robuust, lijken de sculpturen van Pieter Obels deze eigenschappen van het van het materiaal te betwisten. Wanneer we kijken naar Richard Serra’s monumentale stalen platen en we ons erover verwonderen welke rondingen hij in staat is aan dit materiaal te geven, voel je letterlijk het enorme gewicht, de omvang en kracht.
Pieter Obels werkt met hetzelfde cortenstaal, maar wat zijn werk vooral laat zien is luchtigheid en elegantie, aangezien hij het staal buigt in uitzonderlijke delicate en slingerende vormen. Deze twee artistieke werelden zouden niet verder uit elkaar kunnen liggen. Het is bijna alsof we kijken naar de yin en yang van hetzelfde materiaal.

Door middel van een slim samenspel tussen starheid en bewegelijkheid, vult Obels’ werk een ruimte die balanceert tussen een gevoel van verzwaring en gewichtloosheid. Zijn sculpturen veranderen onze perceptie over hoe een stalen sculptuur er uit zou moeten zien en zich zou moeten gedragen. De krommingen in zijn werk vragen het onmogelijke van het materiaal en trotseren de eigenschappen van staal.

Obels wil compleet organische vormen creëren met een extreem maar op een of andere manier ook van nature aanwezig gevoel van plasticiteit. Dit gevoel van een natuurlijk ritme maakt dat zijn sculpturen compleet één zijn in welke natuurlijke omgeving dan ook. In plaats van dat zij zich opdringen aan de plek waar ze geplaatst zijn, lijken zij de zachte randen en harmonie die in de natuur aanwezig zijn te weerspiegelen. Ondanks het schijnbaar koude materiaal, zorgen de rondingen en de roestige bruine kleur ervoor dat de sculpturen vanzelfsprekend een relatie aangaan met de omgeving.

Obels werkt alleen zonder assistenten. Dit beïnvloed zijn manier van werken zodanig dat hij op niet alledaagse en inventieve wijze het staal zijn wil op legt. Zijn werken zijn van deze tijd, maar doen je terugverlangen naar een vergane tijd waarin de poëzie belangrijker was dan macht en fragiliteit en balans belangrijker waren dan industriële geluiden. Deze precaire balans, die we terugzien in veel van zijn andere werken, speelt prachtig samen met de ogenschijnlijke contradictie die inherent is aan zijn materiaal.

Zijn werk bootst de wereld na waarin we zouden willen wonen; een wereld gedomineerd door esthetiek en bewustzijn met de natuur. De ronding in tegenstelling tot de rechte lijn doet denken aan een barmhartiger, minder ernstig universum waar objecten omarmen en niet afstoten, waar dialoog altijd mogelijk is en overeenstemming altijd gevonden wordt.

Ian Rosenfeld
Gallery Rosenfeld Porcini, London